ਬਿਲਾਵਲੁ ਮਹਲਾ ੧ ॥
ਸਹਜ ਸਮਾਧਿ ਅਨੰਦੁ ਸੁਖ ਪੂਰੇ ਗੁਰ ਦੀਨ ॥ ਸਦਾ ਸਹਾਈ ਸਾਥੀ ਪ੍ਰਭ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਗੁਣ ਚੀਨ ॥ ਰਹਾਉ ॥ ਜੈ ਜੈ ਕਾਰੁ ਜਗਤਾਰ ਮਹਿ ਲੋਚਿ ਸਭਿ ਜੀਆ ॥ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪ੍ਰਭੁ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਜਾ ਕਾ ਅੰਗੁ ਦਇਆਲ ਪ੍ਰਭਤਾ ਕੇ ਸਭ ਦਾਸ ॥ ਸਦਾ ਵਡਿਆਈ ਨਾਨਕ ਗੁਰਾਂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ।
ਹੇ ਭਾਈ! ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਗੁਰੂ ਦਇਆਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, (ਸਾਰੇ ਗੁਰੂ ਨੇ) ਉਸ ਨੂੰ ਆਤਮਕ ਅਡੋਲਤਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਆਰਾਮ ਦੇ ਦਿੱਤੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਦਦਗਾਰ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਤਮਕ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ (ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ) ਵਿਚਾਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਰਹਾਉ ॥ ਹੇ ਭਾਈ! ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿਚ ਹਰ ਥਾਂ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, (ਜਗਤ ਦੇ) ਸਾਰੇ ਜੀਵ (ਉਸ ਨੂੰ) ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਉਤੇ ਗੁਰੂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ। . ॥ ਹੇ ਭਾਈ! ਦਇਆ ਦਾ ਸੋਮਾ ਜਿਸ ਉਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਮਿਹਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਨਾਨਕ! ਗੁਰਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ ਸਦਾ ਇੱਜ਼ਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
