ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਇਆ ਹਾਂ ਤਾਂ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ. ਅਗਲੇ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਪੁਲਿਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਿਗਰਾਨੀ ਹੇਠ ਸੀ. ਇਸ ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਹਿਚਾਣ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਅਗਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੌਕਾ ਦੇਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਿਨ ਬਹੁਤ ਲੰਬਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਸਕਣਗੇ ਅਤੇ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹੋ. ਹਰ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ.
ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਆਵਾਜ਼ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬੁਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਮੈਂ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ‘ਮੈਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ। ‘ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਭਾਗ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਗਲਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ।’
ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਬਾਅਦ ਪੁਲਿਸ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਪਛਾਣ ਦੇ ਕਾਰ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਈ, ਮੈਂ ਚਾਰ-ਚਾਰ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਲਈ 500-500 ਡਾਲਰ ਖਰੀਦੇ, ਕਾਰ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਹਟਾਉਣ ਦਾ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕਾ ਹੈ। ਦੋ ਸਾਲ ਤੋਂ ਪੁਲਿਸ ਨਿਗਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਉੱਥੇ ਰਹਿਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਹੁਣ ਜੁਰਮਾਨਾ ਅਦਾ ਕਰਨਾ ਪਏਗਾ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਡਾਲਰ ਖਰਚ ਕਰਨੇ ਪੈਣਗੇ। “ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੀ ਕਾਰ ਚਲਾਉਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲੇਗਾ?” ਅੱਜ, ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ.
