ਵਿਦੇਸ਼ ਮੰਤਰੀ ਜੈਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕੋਵਿਡ ਸੰਕਟ ਦੌਰਾਨ ਭਾਰਤ ਦੀ ਵੈਕਸੀਨ ਕੂਟਨੀਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ “ਕਦੇ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਾਲਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ।”

ਚੇਨਈ [India]2 ਜਨਵਰੀ (ਏਐਨਆਈ): ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਨੂੰ ਆਈਆਈਟੀ ਮਦਰਾਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸੰਬੋਧਨ ਵਿੱਚ, ਵਿਦੇਸ਼ ਮੰਤਰੀ ਐਸ ਜੈਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਕੋਵਿਡ -19 ਟੀਕਾਕਰਨ ਯਤਨਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਭੂਮਿਕਾ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕੀਤਾ। ਦੇਸ਼ ਦੇ ਵੈਕਸੀਨ ਦੀ ਵੰਡ ਦੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਪੂਰੇ ਕੈਰੀਅਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਟੀਕੇ ਦੀ ਵੰਡ ਨਾਲੋਂ ਬਾਕੀ ਦੁਨੀਆ ‘ਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ। ਮੈਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵੈਕਸੀਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਸ਼ਿਪਮੈਂਟ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਹਾਏ ਹਨ।”

“ਕੋਵਿਡ ਇੱਕ ਬੁਰੀ ਯਾਦ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਕਸਤ ਦੇਸ਼, ਪੱਛਮੀ ਦੇਸ਼ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਬਾਦੀ ਦਾ ਅੱਠ ਗੁਣਾ ਵੈਕਸੀਨ ਦਾ ਭੰਡਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਛੋਟੇ ਦੇਸ਼ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ 10,000 ਖੁਰਾਕਾਂ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਅਸੀਂ ਉਹ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ 1.4 ਬਿਲੀਅਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਸ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦੇਣਗੇ। ਏਕਤਾ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਇਹ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ ਜਾਂ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਛੋਟੇ ਟਾਪੂ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕੈਰੇਬੀਅਨ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਵੈਕਸੀਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੀ ਦੂਰੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਤੱਥ ਲਈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।”

ਕੋਵਿਡ-19 ਮਹਾਂਮਾਰੀ ਨੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਲਿਆਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਦੇਸ਼ ਸੀਮਤ ਟੀਕੇ ਦੀ ਸਪਲਾਈ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਨ ਦੀ ਦੌੜ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਵਿਕਸਤ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਬਾਦੀ ਦੀ ਲੋੜ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਖੁਰਾਕਾਂ ਦਾ ਭੰਡਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਛੋਟੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਹਜ਼ਾਰ ਖੁਰਾਕਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, ਭਾਰਤ ਨੇ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਮਦਦ ਦਾ ਹੱਥ ਵਧਾ ਕੇ ਆਪਣੇ 1.4 ਬਿਲੀਅਨ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ। ਡਾ. ਜੈਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਛੋਟੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ 100,000 ਤੋਂ 200,000 ਖੁਰਾਕਾਂ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨਾ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਸੰਕੇਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ਬਲਕਿ ਅਕਸਰ ਇੱਕ ਜੀਵਨ ਰੇਖਾ ਸੀ।

ਭਾਰਤ ਦੀ ਵੈਕਸੀਨ ਕੂਟਨੀਤੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕੋਨੇ-ਕੋਨੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਟੀਕਾਕਰਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਲਗਭਗ ਅਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਲਾਤੀਨੀ ਅਮਰੀਕਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਕੈਰੇਬੀਅਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਦੇ ਛੋਟੇ ਟਾਪੂ ਰਾਜਾਂ ਤੱਕ, ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਮਰਥਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਬਾਦੀ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ। ਡਾ. ਜੈਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਯਤਨਾਂ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਮਾਨਵਤਾਵਾਦੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ‘ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਕੈਰੇਬੀਅਨ ਦੇ ਲੋਕ, ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਮਹਾਸਾਗਰ ਦੇ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ‘ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਵੈਕਸੀਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੀ ਦੂਰੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਤੱਥ ਲਈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।’

ਮਾਨਵਤਾਵਾਦੀ ਸਮਰਥਨ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਭਾਰਤ ਦੀਆਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਇਸ ਦੇ ਇੱਕ ਆਧੁਨਿਕ ਰਾਸ਼ਟਰ-ਰਾਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਭਰਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਦਇਆ ਦੇ ਨਾਲ ਪੈਮਾਨੇ ਨੂੰ ਜੋੜਨ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਹਨ। ਵੈਕਸੀਨ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਖੁਰਾਕਾਂ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਲੋੜਵੰਦ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਨੇ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਮਹਾਂਮਾਰੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਸਗੋਂ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਏਕਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕੀਤਾ।

ਮਾਹਿਰਾਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਭਾਰਤ ਦੀ ਵੈਕਸੀਨ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਨੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਨਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਰੇਖਾਂਕਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਹਿਲਕਦਮੀ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ ਕਿ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਵਿਕਾਸਸ਼ੀਲ ਦੇਸ਼ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਘਰੇਲੂ ਤਰਜੀਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਨਿਰਣਾਇਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਲਈ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਟੀਕੇ ਮਹਾਂਮਾਰੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭੈੜੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਪਹਿਲੀ ਅਸਲ ਉਮੀਦ ਸਨ।

ਡਾ ਜੈਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਟੀਕੇ ਦੇ ਯਤਨ ਕੇਵਲ ਖੁਰਾਕਾਂ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸਨ – ਉਹ “ਏਕਤਾ ਦੇ ਸੰਕੇਤ” ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ ਭਰ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਠੋਸ ਫਰਕ ਲਿਆ, ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਸਥਾਈ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਅਤੇ ਕੂਟਨੀਤਕ ਛਾਪ ਛੱਡ ਕੇ। (ANI)

(ਇਹ ਸਮੱਗਰੀ ਇੱਕ ਸਿੰਡੀਕੇਟਿਡ ਫੀਡ ਤੋਂ ਲਈ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਟ੍ਰਿਬਿਊਨ ਇਸਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਜਾਂ ਸਮੱਗਰੀ ਲਈ ਕੋਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਜਾਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।)