Geo Punjab Tv
ਨਬੀ ਅਤੇ ਮਹਾਂਪੁਰਖ ਸਭ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸਿਰਫ਼ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਕੌਮ ਦੇ ਨਹੀਂ!
ਮੁਹੰਮਦ ਰਹਮਤੁਲਲਿਲ ਆਲਮੀਨ ਹਨ, ਰਹਮਤੁਲਲਿਲ ਮੁਸਲਮੀਨ ਨਹੀਂ।
— ਸੁਰੇੰਦਰ ਚਤੁਰਵੇਦੀ
ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ‘ਤੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਤਸਵੀਰ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲੀ—ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤਖ਼ਤੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ‘ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ “ਆਈ ਲਵ ਮੁਹੰਮਦ।”
ਆਸਥਾ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਿਸੇ ਵੀ ਲੋਕਤੰਤਰਿਕ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਮੂਲ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ, ਪਰ ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਮੁਹੰਮਦ ਸਾਹਿਬ ਸਿਰਫ਼ ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਹਨ?
ਅਰੇ! ਇਸਲਾਮ ਤਾਂ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਅੱਲਾਹ ਦਾ ਦਿੱਤਾ ਇਕ ਨਾਇਬ ਤੋਹਫ਼ਾ ਹੈ। ਮੁਹੰਮਦ ਸਾਹਿਬ ਹਰ ਧਰਮ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਲਈ ਪੂਜਨੀਕ ਹਨ।
ਨਬੀ ਮੁਹੰਮਦ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਅਤੇ ਦਇਆ ਹੀ ਅਸਲੀ ਇਬਾਦਤ ਹੈ। ਕੁਰਾਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ:
“ਅੱਲਾਹ ਇਨਸਾਫ਼, ਨੇਕੀ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬੇਹਿਯਾਈ, ਬੁਰਾਈ ਅਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ।” (16:90)।
ਇਹਨੀਕਿ ਅਸਲੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਆਸਥਾ ਇਨਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਦਿਖਾਵੇ ਵਿੱਚ। ਨਬੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇਸੀ ਹਕੀਕਤ ਦਾ ਦਰਪਣ ਹੈ।
ਇਸ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਤਾਇਫ਼ ਦੀ ਘਟਨਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਉਲੇਖਣਯੋਗ ਹੈ। ਤਾਇਫ਼ ਸਉਦੀ ਅਰਬ ਦਾ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੱਕਾ ਵਿੱਚ ਇਸਲਾਮ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਨਬੀ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਫੈਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਈ, ਉਹ ਤਾਇਫ਼ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਮੀਦ ਸੀ ਕਿ ਉੱਥਲੇ ਕਬੀਲਿਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣਣਗੇ ਅਤੇ ਸਹਿਯੋਗ ਕਰਨਗੇ। ਪਰ ਉਲਟ ਹੋਇਆ—ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਹੋਈ, ਸਗੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਗੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ‘ਤੇ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟੇ ਗਏ, ਉਹ ਖ਼ੂਨ ਨਾਲ ਲਹੂ-ਲੁਹਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜੁੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖ਼ੂਨ ਭਰ ਗਿਆ।
ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਇਬਨ ਹਿਸ਼ਾਮ ਅਤੇ ਇਬਨ ਇਸ਼ਾਕ਼ ਲਿਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਨਬੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਦਰਦਨਾਕ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ। ਸੋਚੋ—ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆਮ ਇਨਸਾਨ ਕੀ ਕਰਦਾ? ਬਦਦੁਆ ਦਿੰਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ। ਪਰ ਨਬੀ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਕਿਹਾ:
“ਹੇ ਅੱਲਾਹ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।”
ਸੋਚੋ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦਾ ਸਾਰ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਭੀੜ ਰਾਹੀਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਨਬੀ ਨੇ ਮਦੀਨਾ ਸ਼ਰੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਯਹੂਦੀਆਂ, ਈਸਾਈਆਂ ਅਤੇ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਉਠ ਕੇ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਏਕਤਾ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦਿੱਤੀ। ਭਾਰਤ ਵਰਗੇ ਬਹੁਧਰਮੀ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਹੋਰ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹੈ। ਪਰ ਅਫ਼ਸੋਸ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਆਸਥਾ ਦੇ ਨਾਮ ‘ਤੇ ਜਲੂਸ ਅਤੇ ਨਾਰੇ ਅਕਸਰ ਸਮਾਜਿਕ ਤਣਾਅ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਇਹ ਮਾਹੌਲ ਇੰਨਾ ਗਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੋਰ ਕੌਮਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਇਤਮਾਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅੱਜ ਦੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਅਸਲੀ ਲੋੜ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਆਸਥਾ ਨੂੰ ਭਰਾਤਰੀ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਰਾਹੀਂ ਜੀਆ ਜਾਵੇ। ਸੰਵਿਧਾਨ ਨੇ ਹਰ ਨਾਗਰਿਕ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਸੇ ਸੰਵਿਧਾਨ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਤਹਿ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਭਾਰਤੀਆਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਕਰਤਵ ਰਾਸ਼ਟਰ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ “ਆਈ ਲਵ ਮੁਹੰਮਦ” ਦੀਆਂ ਤਖ਼ਤੀਆਂ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ “ਆਈ ਲਵ ਇੰਡੀਆ” ਅਤੇ “ਆਈ ਲਵ ਹਿਊਮੈਨਿਟੀ” ਦੀਆਂ ਤਖ਼ਤੀਆਂ ਵੀ ਹੋਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਮੁਹੰਮਦ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਮਹਿਕ ਦੁਨੀਆ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ।
ਇਸਲਾਮ ਅਤੇ ਕੁਰਾਨ ਵਿੱਚ ਵਤਨ-ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਸਲੀ ਮੁਸਲਮਾਨ ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਵਤਨ ਨਾਲ ਮੌਤ ਤੱਕ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਨਿਭਾਏ।
ਆਖਿਰ ਇਹ ਉਹੀ ਦੇਸ਼ ਹੈ ਜੋ ਹਰ ਧਰਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰੀ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰਾਨ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: “ਅਤੇ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਅੱਲਾਹ ਦੀ ਰੱਸੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜੋ ਅਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਵੰਡੋ।” (3:103)।
ਇਹ ਆਯਤ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸਲੀ ਈਮਾਨ ਏਕਤਾ ਅਤੇ ਭਰਾਤਰੀ ਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਫੁੱਟ ਅਤੇ ਟਕਰਾਅ ਵਿੱਚ। ਪਰ ਸੜਕਾਂ ‘ਤੇ ਆਸਥਾ ਦੇ ਨਾਮ ‘ਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਇਹ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਅਕਸਰ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਵੰਡਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅੱਜ ਲੋੜ ਹੈ ਕਿ ਮੁਹੰਮਦ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਨਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਿੰਦਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ। ਸਿੱਖਿਆ, ਇਨਸਾਫ਼, ਕਰੁਣਾ, ਗਰੀਬਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਏਕਤਾ—ਇਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਸਲੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਲੋਕ “ਆਈ ਲਵ ਮੁਹੰਮਦ” ਦੇ ਨਾਲ “ਆਈ ਲਵ ਇੰਡੀਆ” ਅਤੇ “ਆਈ ਲਵ ਹਿਊਮੈਨਿਟੀ” ਦੀਆਂ ਤਖ਼ਤੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲਣਗੇ, ਤਦੋਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦਾ ਸਹੀ ਸਨਮਾਨ ਹੋਵੇਗਾ।
ਮਹਾਂਪੁਰਖ ਅਤੇ ਨਬੀ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਕੌਮ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਦੀ ਧਰੋਹਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਨਬੀ ਮੁਹੰਮਦ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਅਸਲੀ ਸਨਮਾਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਭੀੜ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਕਹਾਂਗਾ ਕਿ “ਆਈ ਲਵ ਮੁਹੰਮਦ” ਦੇ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਸਮਝਾਇਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਉਹ ਮੁਹੰਮਦ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇੱਥੇ ਯਾਦ ਦਿਵਾ ਦਿਆਂ ਕਿ ਮੁਹੰਮਦ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਅੱਲਾਹ ਨੇ ਰਹਮਤੁਲਲਿਲ ਆਲਮੀਨ—ਯਾਨੀ ਪੂਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਲਈ ਰਹਿਮ—ਬਣਾ ਕੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਰਹਮਤੁਲਲਿਲ ਮੁਸਲਮੀਨ ਨਹੀਂ ਹਨ।
