ਸੋਰਠਿ ਮਹਲਾ ੫ ॥
ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਚਨਾਕਾਰ। ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਗਰਮੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਪੂਰਨ ਹੈ। ਸਰਣੀ ਸਚੇ ਕੀ ਤਾਕੀ ॥੧॥ ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪ ਹੀ ਰਾਖਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ। ਰਹਾਉ ॥ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਦੇਉ ॥ ਤਿਨ ਸਗਲਾ ਰੋਗੁ ਬਿਦਾਰੁ ॥ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਧਾਰੋ ਤਿੰਨ ਅਸਲੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਕਰੋ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰੇ ਨੇਕੀਆਂ ਅਤੇ ਔਗੁਣਾਂ ਦੀ ਭੀਖ ਨਾ ਮੰਗੋ। ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਗਵਾਹ ਬਣੋ। ਤਿਨ ਸਗਲੀ ਲਾਜ਼ ਰਾਖੀ ॥੧॥ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਭਾਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਹੈ। ਤੂੰ, ਪ੍ਰਭੂ, ਨੇਕੀ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾ ਹੈ। ਜਪਿ ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਸਚੁ ਸਾਖੀ ॥ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਪੰਨਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ?
ਹੇ ਭਾਈ! ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਠੰਢ ਬਖ਼ਸ਼ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪਰਵਾਰ (ਉਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ) ਵਿਕਾਰ ਦਾ ਸੇਕ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੇ ਭਾਈ! ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਆਸਰੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਭਾਈ! ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰਾਖਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ (ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ) ਇਕ ਮੁਹਤ ਵਿਚ ਆਤਮਕ ਅਡੋਲਤਾ ਦਾ ਆਨੰਦ ਤੇ ਅਡੋਲਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਭਾਈ! (ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਨੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਨਾਮ-ਦਵਾਈ ਬਖ਼ਸ਼ਿਆ) ਉਸ (ਨਾਮ-ਦਵਾਈ ਨੇ) ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਾਰੇ (ਵਿਕਾਰ-) ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ (ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਜੀਵਨ) ਸੋਹਣਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਭਾਈ! ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ (ਸਦਾ) ਆਪਣੇ ਪਿਉ-ਦਾਦਿਆਂ ਦਾ (ਪ੍ਰੇਮ ਵਾਲਾ) ਸੁਭਾਉ ਚੇਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਗੁਣ ਜਾਂ ਔਗੁਣ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। (ਮਨੁੱਖ ਵਿਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ) ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪੈ ਗਿਆ, ਸ਼ਬਦ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਰੱਖ ਲਈ (ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਕਾਰਾਂ ਦੇ ਪਤਨ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ)। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ-ਸਾਲਾਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਡੂੰਘੇ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਨਾਨਕ! ਸਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪਿਆ ਕਰ, ਇਹ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ (ਸਦਾ) ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਹੈ।